احكام قرض و بدهي
« قرض » عبارت است از قراردادى كه نتيجهاش تمليك مال است به ديگرى با شرط ضمان .
امّا « بدهى » هر چيزى است كه ذمّهء انسان به آن مشغول باشد . خواه به وسيلهء عقد باشد ، مانند بدهى مربوط به قرض ، بهاى كالاى خريدارى شده ، كابين مدّتدار ، اجرت اجاره و كالاى فروخته شده به صورت سلم . و يا بدون عقد باشد ، مانند بدل اشياء تلف شده و ضمانتدار .
( مسألهء 2321 ) در قرض همانند هر عقد ديگر بايد طرفين حق تصرّف در اموال خود را داشته باشند ، يعنى كودك ، ديوانه و سفيه نباشند . در غير اين صورت عقد نافذ نيست ، و بايد قرض دهنده بر مالى كه قرض ميدهد سيطره داشته باشد .
( مسألهء 2322 ) در مواردى كه قرض باطل باشد قرض گيرنده مالك آن پول نمى شود ولى ضامن است ، مگر اينكه غير مميّز باشد .
( مسألهء 2323 ) كسى كه به فرد غير مميّز قرض ميدهد ، در حالى كه خود مميّز است در واقع مالش را دور ريخته و در نگهدارى آن سهلانگارى كرده است ، و لذا طرف مقابل - بچهء غير مميّز - ضامن نيست .
( مسألهء 2324 ) در قرض ، بايد قرض گيرنده مال را تحويل بگيرد و