به اندازهء كمى بطوريكه اگر مانعى در ميان نبود خودش آنرامى شنيد و كمتر از آن كفايت نمى كند تا چه رسد به اينكه فقط زبان و لبها را حركت دهد و هيچ صدائى ظاهر نشود .
( مسألهء 781 ) نبايد تكبيرة الاحرام و ديگر اذكار نماز را به قدرى بلند بگويد كه به حدّ فرياد كشيدن باشد .
( مسألهء 782 ) اگر كسى در حال نماز براى توجّه دادن كسى جملهاى از قرائت و يا ذكر را بسيار بلند بگويد ، به شرط اين كه آن را به عنوان جزئى از نماز نگفته باشد مانعى ندارد ، چنان كه در نماز جماعت براى ياد آورى به امام جماعت روى ميدهد .
( مسألهء 783 ) كسى كه نماز خواندن در حال راه رفتن برايش مشروع نيست ، نمى تواند تكبيرة الاحرام را در حال حركت بگويد .
( مسألهء 784 ) كسى كه سهواً تكبيرة الاحرام را در حال حركت بگويد ، بنابر احتياط واجب بايد نمازش را به هم بزند و آن را در حال سكون و طمأنينه ( آرامش كامل بدن ) بگويد .
( مسألهء 785 ) اگر كسى عمداً تكبيرة الاحرام را در حالى گفت كه بدنش در حال طمأنينه و آرامش نبود ، بنابر احتياط واجب بايد صورت نماز را به هم بزند ، سپس آن را در حال آرامش كامل بگويد .
( مسألهء 786 ) كسى كه به سبب مرض و يا لرزش مكان ، نمى تواند آن را در حال طمأنينه بگويد ، در صورتى كه دسترسى به مكان آرام ندارد ، مانعى ندارد .
( مسألهء 787 ) اگر كسى پيش از آنكه وارد قرائت يا ذكرهاى مستحبّى شود شك كند آيا تكبيرة الاحرام را گفته يا نه ؟ بايد آن را بگويد ، ولى اگر پس از شروع به قرائت يا اذكارى كه بعد از تكبيرة الاحرام گفته مىشود ،
توضيح المسائل (عبادات ومعاملات) (فارسى) — صفحة 147
مساهمون: السيد محمد سعيد الحكيم
ص١٤٧