مِثْلَ الزُّهدِ
و خداوند به موسى ( عليه السلام ) فرمود : انسان خود را به زينتى بهتر از زينت زهد آرايش و مزين نمى كند و زاهد در پيش خداوند بهترين زينت را دارد . زهد در دنيا به آدم چنان آرايشى مىدهد كه در عالم آخرت به درد او مىخورد . بعضى چيزها حالت ملك و ملكوت دارد . ظاهرش يك طور است و باطنش چيز ديگرى است . مثلا كسى كه قرآن تلاوت مىكند ظاهرش اين است كه الفاظى را به زبان مى آورد و قرآن مىخواند و به ظاهر نه اتاق تاريك را روشن مى كندو نه براى كسى درخشندگى دارد . اما روايت داريم از امام صادق ( عليه السلام ) خانه ايكه در آن قرآن تلاوت مىشود
يُضيئُ لِاهلِ السَّمآءِ كَما يُضيئُ الْكَوكَبُ الدُّرّي لِاهلِ الْأَرْضِ « 1 »
براى اهل آسمان نور افشانى مىكند همانگونه كه ستارگان براى اهل زمين نور افشانى مىكنند .
پس آنچه را كه ما به ظاهر مىبينيم صداى قرائت قرآن است و نور افشانى را نمى بينيم . اما در باطن داراى نور است . كسى كه دروغ مى گويد شايد ظاهرش خيلى خوب و مؤدب باشد اما روايت دارد از دهان آدم دروغگو بوى گندى بالا مى آيد كه فرشتگان او را لعنت مىكنند . بنابراين خداوند ظاهر و باطن درست كرده است و ما باطن هر چيزى را نمى فهميم هر چه انسان به دنيا علاقه بيشترى نشان دهد وضع او در آخرت رسواتر مىشود . انسان در اين دنيا چگونه مىخندد در حالى كه به فكر آخرت خود نيست . صبح تا شب كار مىكند و دنبال دنيا مىرود .
روايت دارد افرادى صبح تا غروب كار مىكنند و بعد از آن شبها
هامش
( 1 ) . وسائل الشيعه ج 7 صفحه 160 .