تخطي إلى المحتوى الرئيسي

پندهاى رسول اعظم (ص) به عبد الله ابن مسعود (فارسى) — صفحة 100

مساهمون:

ص١٠٠
لِقاءَ خَليلهِ آيا ديده اى كه دوستى از ديدار دوستش ناراحت شود پس بيا نزد من . على ( عليه السلام ) در هنگام شهادت فرمود : فُزْتُ وَ رَبِّ الكَعْبَةِ اين فرمايش بيان گر اين است كه على ( عليه السلام ) رستگارى خودش را در لقاء الله ديد .

31 - دلبستگى به دنيا

يَابْنَ مَسعُود لا تَغْرِسِ الاشْجارَ وَ لا تَجرِي الْانهارَ وَ لا تُزَخْرِفِ البُنْيانَ وَ لا تَتَّخِذِ الْحيطانَ وَ الْبُسْتانَ فَانَّ اللهَ تَعالى يَقُولُ « الْهيكُمُ التَّكاثُرُ » « 1 » . اى ابن مسعود اين گونه نباشد كه در دنيا هميشه به دنبال درختكارى و باغ و بستان و جارى كردن نهرها و بنا كردن ساختمان‌هاى زيبا باشى و از آخرت غفلت ورزى . حضرت رسول مىخواهند دنيا دارى را نهى كنند يعنى طورى نباشيد كه دائما نسبت به امور دنيوى همت كنيد آن گاه قيامت را فراموش نماييد و الا اين روايت هيچ گونه منافاتى با روايات درختكارى كه بسيار هم فضيلت دارد ، ندارد . اگر كسى درخت بكارد كه خدمتى به مردم كند كه آنها از منافع درختان و سايه آن استفاده كنند چقدر ارزش دارد و خود اين كار از امور دنيايى نيست . روايت است كه شخصى به امام ( عليه السلام ) عرض كرد : آيا داشتن پول زياد جزء امور دنيايى است آن حضرت فرمودند : پول زياد را براى چه مىخواهيد ؟ عرض كرد : براى اين كه كارهاى عام المنفعه
هامش
( 1 ) . سوره تكاثر آيه 1 .