فراهم كردن زمينهء تعطيلى ساير احكام الهى در جامعه ؛
بازماندن از كمالات روحى : مال با همهء خوبى ها و فوايدى كه دارد گاهى مشكل آفرين و فسادآور است . اگر انسان به بيمارى مال دوستى و دنيا طلبى گرفتار شود و ثروت اندوزى را هدف قرار دهد از كمالات روحى و اخلاقى باز مى ماند . انسان بايد به مال به عنوان ابزار زندگى نگاه كند و بداند كه مال براى انسان خلق شده است نه انسان براى مال .
غفلت از ياد خدا : فلسفهء وجودى انسان ، بندگى خدا و به ياد او زيستن است ولى مال دوستى و عدم اداى حقوق مالى ، انسان را از ياد خدا غافل مىكند و چون طبيعت انسان به مال گرايش دارد در جمع و حفظ آن مى كوشد . مشغول شدن ذهن و دل به جمع آورى و افزودن مال و به همراه آن آرزوهاى طولانى و حرص و طمع بى پايان ، با عبادت و ياد خدا منافات دارد .
كمىِ زاد و توشه براى آخرت : كسى كه فقط براى دنيا و انباشتن ثروت كار مىكند در آخرت دستش خالى است و عمل خيرش كمتر است . خداوند متعال در قرآن كريم فرموده است :
قَالَ رَبِّ ارْجِعُونِ * لَعَلِّى أَعْمَلُ صَالِحًا فِيمَا تَرَكْتُ « 1 »
هامش
( 1 ) . سوره مباركه مؤمنون ، آيات 99 و 100