احكام حواله دادن
مسأله 2305 - اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود را از ديگرى بگيرد و طلبكار قبول نمايد بعد از آن كه حواله درست شد كسى كه به او حواله شده بدهكار مىشود و ديگر طلبكار نمىتواند طلبى را كه دارد از بدهكار اوّلى مطالبه نمايد .
مسأله 2306 - بدهكار و طلبكار و كسى كه سر او حواله شده بايد مكلّف و عاقل باشند و كسى آنها را مجبور نكرده باشد و نيز بايد سفيه نباشند يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند مگر آن كه با اجازه ولىّ باشد و ممنوع التصرّف از طرف حاكم شرع نباشند .
مسأله 2307 - حواله دادن سر كسى كه بدهكار نيست در صورتى صحيح است كه او قبول كند و نيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسى بدهكار است جنس ديگر حواله دهد مثلًا به كسى كه جو بدهكار است گندم حواله دهد ، تا او قبول نكند حواله صحيح نيست .
مسأله 2308 - موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار باشد ، پس اگر بخواهد از كسى قرض كند ، تا وقتى از او قرض نكرده نمىتواند او را به كسى حواله دهد كه آنچه را بعداً قرض مىدهد از آنكس بگيرد .
مسأله 2309 - حواله دهنده و طلبكار بايد مقدار حواله و جنس آن را بدانند ، پس اگر مثلًا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد و به او بگويد يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير و آن را معيّن نكند ، حواله درست نيست .