رطوبت زخم نجس شود ، جائز نيست با آن نماز بخواند ، ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولًا به رطوبت زخم آلوده مىشود ، به رطوبت آن نجس شود ، نماز خواندن با آن مانعى ندارد .
مسأله 5 - اگر از زخمى كه توى دهان و بينى و مانند اينها است ، خونى به بدن يا لباس برسد ، احتياط واجب آن است كه با آن نماز نخواند و همچنين است خون بواسير در صورتى كه دانههايش بيرون نباشد ، ولى با خون بواسيرى كه دانههاى آن بيرون است ، مىشود نماز خواند .
مسأله 6 - اگر چند زخم در بدن باشد و به طورى نزديك هم باشند كه يك زخم حساب شود تا وقتى همه خوب نشدهاند ، نماز خواندن با خون آنها اشكال ندارد ، ولى اگر به قدرى از هم دور باشند كه هر كدام يك زخم حساب شوند ، هر كدام كه خوب شد بنابر احتياط واجب بايد براى نماز ، بدن و لباس را از خون آن آب بكشد .
مسأله 7 - اگر خون بدن يا لباس كمتر از درهم باشد ، و رطوبتى به آن برسد ، در صورتى كه خون و رطوبتى كه به آن رسيده به اندازه درهم يا بيشتر شود و اطراف را آلوده كند ، نماز با آن باطل است بلكه اگر رطوبت و خون به اندازه درهم نشود و اطراف را هم آلوده نكند ، نماز خواندن با آن اشكال دارد مگر آن كه رطوبت خشك و عين او زايل شود .
مسأله 8 - اگر لباسهاى كوچك نمازگزار مثل عرقچين و جوراب كه نمىشود با آنها عورت را پوشانيد ، نجس باشد چنانچه از مردار و حيوان حرام گوشت درست نشده باشد ، نماز با آنها صحيح است در
احكام جوانان (فارسى) — صفحة 95
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٩٥