مسأله 3 - اگر به واسطه ندانستن مسأله كارى انجام دهد كه روزه را باطل مىكند ، و عقيده هم داشته كه اين كار حلال است بنابر احتياط كفّاره بر او واجب مىشود اگر مىتوانسته مسأله را ياد بگيرد .
مسأله 4 - كسى كه مىخواهد دو ماه كفّاره روزه رمضان را بگيرد ، نبايد موقعى شروع كند كه در بين سى و يك روز ، روزى باشد كه مانند عيد قربان ، روزه آنحراماست البته اين حكم در صورتى است كه بداند ، وامّا اگر نداند وغافلبوده ضرر ندارد .
مسأله 5 - اگر به چيز حرامى روزه خود را باطل كند ، چه آن چيز اصلًا حرام باشد مثل شراب و زنا ، يا به جهتى حرام شده باشد مثل خوردن غذاى حلالى كه براى انسان ضرر دارد و نزديكى كردن با عيال خود در حال حيض ، كفّاره جمع بر او واجب مىشود يعنى بايد يك بنده آزاد كند و دو ماه روزه بگيرد و شصت فقير را سير كند يا به هركدام آنها يك مدّ كه تقريباً ده سير است گندم يا جو يا نان و مانند اينها بدهد و چنانچه هرسه برايش ممكن نباشد ، هركدام آنها كه ممكن است بايد انجام دهد .
مسأله 6 - اگر روزه دار دروغى را به خدا و پيغمبر نسبت دهد ، بنابر احتياط واجب كفّاره جمع بر او واجب مىشود .
مسأله 7 - اگر روزه دار آروغ بزند و چيزى در دهانش بيايد ، چنانچه عمداً آن را فرو ببرد ، روزهاش باطل است و بايد قضاى آن را بگيرد وكفّاره هم بر او واجب مىشود و اگر خوردن آن چيز حرام باشد مثلًا موقع آروغ زدن خون يا غذايى كه از صورت غذا بودن خارج شده ، به
احكام جوانان (فارسى) — صفحة 163
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص١٦٣