بتواند دست را به زانو بگذارد و اين عمل را ركوع مىگويند بلكه اگر اطراف انگشتها به زانو برسد كافى است .
مسأله 2 - احتياط آنست كه دستها را به زانوها بگذارد .
مسأله 3 - در ركوع به احتياط واجب بايد ، سه مرتبه « سُبْحانَ اللّهِ » يا يك مرتبه « سُبْحانَ رَبِّيَ العَظيمِ وَبِحَمْدِهِ » بگويد و هر ذكرى كفايت نمىكند بلكه درتنگى وقت و در حال ناچارى گفتن يك سبحان اللَّه محل اشكال است پس احتياطاً تسبيح كبير را يك بار بگويد .
مسأله 4 - در ركوع بايد به مقدار ذكر واجب ، بدن آرام باشد و در ذكر مستحبّ هم اگر آن را به قصد ذكرى كه براى ركوع دستور دادهاند ، بگويد بنابر احتياط واجب ، آرام بودن بدن لازم است .
مسأله 5 - اگر پيش از آنكه به مقدار ركوع خم شود و بدن آرام گيرد عمداً ذكر ركوع را بگويد نمازش باطل است .
مسأله 6 - انسان بايد بعد از سربرداشتن از ركوع كاملًا بايستد و سپس به سجده برود و مستحب است در حال ايستاده و در حال آرامى بدن ذكر سمع اللَّه لمن حمده را بگويد
احكام سجود
مسأله 1 - نمازگزار بايد در هر ركعت از نمازهاى واجب ومستحبّ ، بعد ازركوع دو سجده كند و سجده آن است كه پيشانى و كف دو دست و سر دو زانو و سر دو انگشت بزرگ پاها را به زمين بگذارد .
مسأله 2 - اگر پيشانى را عمداً يا سهواً به زمين نگذارد ، سجده