« 324 » م - اگر مردى با زن خود كه محرم است از روى اجبار جماع كند بر زن چيزى نيست و مرد بايد علاوه بر كفاره خود كفاره زن را هم بدهد ، و اگر زن از روى رضايت جماع دهد كفاره بر خود اوست ، و مرد بايد كفاره خودش را بدهد و كفارهاى كه بايد بدهند گذشت .
سوم - عقد كردن زن از براى خود يا غير ، چه آن غير ، احرام بسته باشد يا نبسته باشد و محل باشد .
« 325 » م - جايز نيست شخص محرم شاهد شود از براى عقد گرچه آن عقد براى غير محرم باشد .
« 326 » م - احتياط واجب آن است كه شهادت ندهد بر عقد اگرچه شاهد عقد شده باشد ، در حال محرم نبودن اگرچه جايز بودن آن خالى از قوت نيست .
« 237 » م - اقوى آن است كه خواستگارى كردن در حال احرام جايز است و احتياط واجب در ترك است .
« 328 » م - رجوع كردن به زنى كه طلاق رجعى داده است مانع ندارد .
« 329 » م - اگر زنى را در حال احرام براى خود عقد كند با علم به مسأله ، آن زن بر او حرام دائمى مىشود .
« 330 » م - اگر زنى را با جهل به مسأله براى خود عقد كند عقدى كه كرده است باطل است ، لكن حرام دائمى نمىشود ، ولى احتياط واجب آن است كه آن زن را نگيرد اگر با او نزديكى كرده باشد .
« 331 » م - ظاهرا فرقى بين زن عقدى و صيغهاى نيست در احكامى كه ذكر شد .
مناسك حج همراه با ادعيه و زيارات (فارسى) — صفحة 94
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص٩٤