اول - نيت است يعنى بايد طواف را با قصد خالص براى خدا بجا آورد .
« 539 » م - نيت را لازم نيست به زبان بياورد و لازم نيست به قلب بگذراند بلكه همانكه بنا دارد اين عمل را بجا آورد و با اين بنا بجا آورد كفايت مىكند و به عبارت ديگر نيت در عبادت و كارهاى ديگر در اين جهت فرق ندارد پس همانطور كه انسان با قصد آب مىخورد و راه مىرود عبادت را اگر همانطور بجا آورد با نيت بجا آورده .
« 540 » م - بايد عبادت را براى اطاعت خدا بجا آورد و در اين جهت با كارهاى ديگر فرق پيدا مىكند . پس بايد طواف را براى اطاعت خدا بجا آورد .
« 541 » م - اگر در بجا آوردن طواف يا ساير اعمال عمره و حج كه عبادى است ريا كند يعنى برا نشان دادن و به رخ ديگرى كشيدن و عمل خود را خوب جلوه دادن بجا آورد طواف او و همينطور هرچه را اينطور بجا آورده باطل است و در اين عمل معصيت خدا را هم كرده است .
« 542 » م - ريا بعد از عمل و تمام كردن طواف يا ديگر اعمال باعث بطلان عمل نمىشود .
« 543 » م - كفايت مىكند در صحيح بودن عمل آنكه براى خدا بياورد يا براى اطاعت امر خدا يا براى ترس از جهنم يا براى رسيدن به بهشت و ثواب .
« 544 » م - اگر در عملى كه براى خدا مىآورد رضاى ديگرى را هم شركت دهد و خالص براى خدا نباشد عمل باطل است .
دوم - آن است كه طاهر باشد از حدث اكبر مثل جنابت و حيض و نفاس و از حدث اصغر يعنى بايد با وضو باشد .
مناسك حج همراه با ادعيه و زيارات (فارسى) — صفحة 132
مساهمون: السيد محمد علي العلوي الگرگاني
ص١٣٢