احكام طلاق
مسأله 2514 - مردى كه زن خود را طلاق مىدهد ، بايد بالغ و عاقل باشد و به اختيار خود طلاق دهد و اگر او را مجبور كنند كه زنش را طلاق دهد ، طلاق باطل است و نيز بايد قصد طلاق داشته باشد ، پس اگر صيغه طلاق را به شوخى بگويد ، صحيح نيست .
مسأله 2515 - زن بايد در وقت طلاق از خون حيض و نفاس پاك باشد و شوهرش در آن پاكى با او نزديكى نكرده باشد و تفصيل اين دو شرط در مسائل آينده گفته مىشود .
مسأله 2516 - طلاق دادن زن در حال حيض يا نفاس در سه صورت صحيح است : اوّل - آن كه شوهر بعد از ازدواج با او نزديكى نكرده باشد ؛ دوم - معلوم باشد آبستن است و اگر معلوم نباشد و شوهر در حال حيض طلاق بدهد ، بعد بفهمد آبستن بوده ، احتياط واجب آن است كه دوباره او را طلاق دهد در صورتى كه حالت زن ومسأله را مىدانسته كه حرام است ؛ سوم - مرد به واسطه غائب بودن نتواند بفهمد كه زن او از خون حيض يا نفاس پاك است يا نه .
مسأله 2517 - اگر زن را از خون حيض پاك بداند و طلاقش دهد بعد معلوم شود كه موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق او باطل است و اگر اورا در حيض بداند و طلاقش دهد بعد معلوم شود پاك بوده ، طلاق او صحيح است در صورتى كه قصد طلاق حقيقتاً داشته باشد .
مسأله 2518 - كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ، اگر غائب شود