مواردى كه لازم نيست بدن و لباس نمازگزار پاك باشد
مسأله 856 - در سه صورت كه تفصيل آنها بعداً گفته مىشود ، اگر بدن يا لباس نمازگزار نجس باشد ، نماز او صحيح است :
اوّل آن كه به واسطه زخم يا جراحت يا دملى كه در بدن اوست ، لباس يا بدنش به خون آلوده شده باشد .
دوم آن كه بدن يا لباس او به مقدار كمتر از درهم ( كه تقريباً به اندازه گودى كف دست است ) به خون آلوده باشد .
سوم آن كه ناچار باشد با بدن يا لباس نجس نماز بخواند و در دو صورت اگر فقط لباس نمازگزار نجس باشد ، نماز او صحيح است :
اوّل آن كه لباسهاى كوچك او مانند جوراب و عرقچين نجس باشد .
دوم آن كه لباس زنى كه پرستار پسر بچه است نجس شده باشد و احكام اين پنج صورت مفصّلًا در مسائل بعد گفته مىشود .
مسأله 857 - اگر در بدن يا لباس نمازگزار ، خون زخم يا جراحت يا دمل باشد ، چنانچه طورى است كه آب كشيدن بدن يا لباس يا عوض كردن لباس براى بيشتر مردم سخت است و حتى اگر براى خود شخص هم سخت باشد ، تا وقتى كه زخم يا جراحت يا دمل خوب نشده است ، مىتواند با آن خون نماز بخواند ، و همچنين است اگر چركى كه با خون بيرون آمده يا دوايى كه روى زخم گذاشتهاند و نجس شده ، در بدن يا لباس او باشد .
مسأله 858 - اگر خون بريدگى و زخمى كه به زودى خوب مىشود و شستن آن آسان است ، در بدن يا لباس نمازگزار باشد ، بايد پاك شود و با آن بدن يا لباس نمىتواند نماز بخواند و اگر نماز خواند نماز باطل است .
مسأله 859 - اگر جايى از بدن يا لباس كه با زخم فاصله دارد ، به رطوبت زخم نجس شود ، جائز نيست با آن نماز بخواند ، ولى اگر مقدارى از بدن يا لباس كه معمولًا بر طوبت زخم آلوده مىشود ، به رطوبت آن نجس شود ، نماز خواندن با آن مانعى ندارد .