« سيددان » از توابع بيرجند فراگرفت ، سپس براى تكميل تحصيلات به مشهد مقدس نقل مكان كرد و در محضر درس علماى بزرگ مشهد مانند فاضل بسطامى و سيدمحمد باقر رضوى حاضر شد ، آن گاه به قريهء موطن خود براى وعظ و ارشاد مردم بازگشت .
او پس از مدتى به نجف اشرف هجرت كرد و اين مصادف با وقايع انقلاب 1920 عراق بود . در نجف به حلقه درس سيديزدى و آقاضياء الدين عراقى و شيخ الشريعه اصفهانى و ميرزاى نائينى پيوست و در محله « حُوَيش » نيز اقامه جماعت مىكرد .
از شيخ الشريعه و ميرزاى نائينى اجازه اجتهاد و از شيخ محمد باقر بيرجندى و سيدابوتراب خوانسارى و سيدمحسن امين و شيخ عباس قمى و سيدعبدالحسين شرف الدين اجازه روايت دريافت كرد . وى سپس در سال 1334 شمسى به مشهد مقدس بازگشت و به تدريس و اقامه جماعت در حرم شريف رضوى پرداخت .
وى پس از مدتى دوباره به قصد زيارت به نجف اشرف بازگشت و در همين سفر كه در اواخر عمرش بود بيمار شد و در سال 1384 ه . ق به رحمت حق پيوست و در صحن
زندگى نامه آيت الله العظمى سيد محمود هاشمى شاهرودى (فارسى) — صفحة 15
مساهمون: السيد محمود الخطيب
ص١٥