مسأله 1211 - وقتى يكى از شكهاى باطل براى انسان پيش آيد و بداند كه اگر به حالت بعدى منتقل شود براى او يقين يا گمان پيدا مىشود مىتواند با حالت شك نماز را ادامه دهد ، مثلًا اگر در حال ايستادن شك كند كه يك ركعت خوانده يا بيشتر و بداند كه اگر به ركوع رود به يك طرف يقين يا گمان پيدا مىكند مىتواند با اين حال ركوع كند و اگر يقين و يا گمان براى وى حاصل شد طبق آن عمل مىكند و درغير اين صورت نماز باطل خواهد بود .
مسأله 1212 - اگر اول ، گمانش به يك طرف بيشتر باشد ، بعد دو طرف در نظر او مساوى شود ، بايد به دستور شك عمل نمايد و اگر اول دو طرف در نظر او مساوى باشد و به طرفى كه وظيفه او است بنا بگذارد ، بعد گمانش به طرف ديگر برود ، بايد همان طرف را بگيرد و نماز را تمام كند .
مسأله 1213 - كسى كه نمىداند گمانش به يك طرف بيشتر است يا هر دو طرف در نظر او مساوى است بايد به دستور شك عمل كند .
مسأله 1214 - اگر بعد از نماز بداند كه در بين نماز حال ترديدى داشته كه مثلًا دو ركعت خوانده يا سه ركعت و بنا را بر سه گذاشته ، ولى نداند كه گمانش به خواندن سه ركعت بوده ، يا هر دو طرف در نظر او مساوى بوده ، بايد نماز احتياط را بخواند .
مسأله 1215 - اگر موقعى كه تشهد مىخواند يا بعد از ايستادن شك كند كه دو سجده را بجا آورده يا نه و در همان موقع يكى از شكهايى كه اگر بعد از تمام شدن دو سجده اتفاق بيفتد صحيح مىباشد ، براى او پيش آيد ، مثلًا شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، چنانچه به دستور آن شك عمل كند نماز صحيح است .
مسأله 1216 - اگر پيش از آنكه مشغول تشهد شود ، يا پيش از ايستادن
توضيح المسائل (فارسى) (1432 هـ) — صفحة 267
مساهمون: السيد محمود الهاشمي الشاهرودي
ص٢٦٧