« وَلا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُؤْمِنِينَ » ؛ « 1 »
« شما مسلمانان نه هرگز در كار دين سستى كنيد و نه از فوت غنيمت و متاع دنيا اندوهناك باشيد ؛ زيرا شما فاتح و پيروزمندترين و بلندترين ملل دنيا هستيد ، اگر در ايمان ثابت و استوار باشيد » .
همانطور كه مفاد اين آيات ، فتور و سستى و شانه از زير بار مسؤوليت خالى كردن نيست ، ظهور مهدى و غلبه آن حضرت و حكومت جهانى او نيز سبب سستى و جواز مسامحه در انجام تكاليف نيست .
همانطور كه مسلمانان صدر اسلام از اين آيات و بشارتهاى پيغمبر صلى الله عليه و آله به فتوحات آينده و كشورگشايىهاى مسلمين فهميدند كه نبايد در خانه به انتظار آينده نشست و تماشاچى صحنههاى شكست مسلمانان و عقب ماندن آنها از كفار در علم و صنعت و اسباب قوه و قدرت گرديد و به گفتن اينكه خدا حافظ است و خدا وعده نصرت داده و خدا نمىگذارد نورش خاموش شود ، اكتفا نمىكردند .
كسانى هم كه به ظهور حضرت مهدى عليه السلام ايمان دارند ، خصوصاً اگر روايات و احاديثى را كه از طرق شيعه روايت شده ، خوانده باشند ، بايد در اطاعت اوامر خدا و انجام تكاليف شرعى از ديگران كوشاتر و غيرت و همت و اهتمام آنها در حفظ نواميس شرع و حمايت از قرآن و احكام و دفاع از حريم اسلام و مجد و عظمت مسلمين بيشتر باشد .
هامش
( 1 ) . سوره آلعمران ، آيه 139 .