« وَإِنّا لَأُمَرآءُ الْكَلامِ ، وَفِينا تَنَشَّبَتْ عُرُوقُهُ ، وَعَلَيْنا تَهَدَّلَتْ غُصُونُهُ » ؛ « 1 »
« و ما ( خاندان رسالت ) اميران سخن هستيم كه ريشههاى آن در ما فرو رفته و شاخههايش بر ما گسترده شده است » .
بايد متن فصيحتر و بليغتر را صادر دانست .
لذا ما هم در اين مقاله متن اوّل را در بحث و تفسير مىگذاريم .
اعتبار سند دعا
اعتبار سند اين دعا با اينكه در اين سه كتاب معتبر به سندهاى متعدد روايت شده است و بعضى از شواهد ديگر نيز اعتبار آن را تأييد مىنمايد . « 2 » انصافاً اطمينان به صدور آن از امام عليه السلام حاصل است .
علاوه بر آن ، بر فرض كه در مثل اين مورد سند ضعيف باشد ، طبق قاعده تسامح در ادلّه سنن عمل مىشود ؛ امّا به نظر حقير ، سند دعا واجد اعتبار كافى است و خواندن آن به نيت ورود جايز است .
پس از اين مقدمه با استعانت از خداوند متعال براى اينكه به مفاد اين دعا در حدّ بينش خود آگاهى يابيم ، به شرح و تفسير آن مىپردازيم و اعتراف مىكنيم كه
هامش
( 1 ) . نهج البلاغه ، خطبه 233 .
( 2 ) . و از جمله مؤيد صحّت حديثى كه متضمّن اين دعاست ، اين است كه در كمال الدينو مصباح المتهجد شيخ صدوق ، دعاى ديگرى كه طولانى است از جناب شيخ ابىعمرو عثمان بن سعيد عمروى نايب خاص حضرت صاحب الامر عليه السلام روايت نموده است ، و دعاى مذكور به همين دعايى كه ما از آن گفتگو مىنماييم آغاز شده است ، فقط به جاى " لم أعرف نبيّك " ، " لم أعرف رسولك " فرموده است . اين دعا نيز دعاى شريفى است كه سيّد در " جمال الاسبوع " فرموده است ، كه اگر از انجام آنچه ذكر كرديم ، از تعقيب عصر جمعه عذر براى تو بود ، پس بپرهيز از اينكه اين دعا را مهمل گذارى و خدا را به آن نخوانى كه ما اين دعا را شناختيم از فضل خدا - جل جلاله - كه ما را به آن مخصوص گردانيد ، پس بر آن اعتماد كن .