اذْهَبْ يَابْنَ اخي فَقُلْ ما احْبَبْتَ فَوَ اللهِ لا اسَلِّمُكَ لِشَيْيء ابَداً
اى پسر برادرم ! برو و هر چه دوست دارى بگو ؛ به خدا سوگند تو را در هيچ پيش آمدى تنها نمىگذارم .
از حضرت باقر عليه السلام روايت شده است :
اگر ايمان ابيطالب را در يك كفه ترازو و ايمان اين خلق را در كفه ديگر گذارند ، ايمان او سنگين تر خواهد بود .
مقام آن حضرت چنان رفيع بود كه پيامبر صلّى الله عليه وآله وسلّم در مصيبتش گريان شد و بسيار اندوهناك گرديد .
وفات حضرت خديجه عليهاالسلام
در سال دهم بعثت ، سه سال قبل از هجرت ، در ماه مبارك رمضان ، امُّ المؤمنين خديجه ، بانوى مؤمنه و فداكار پس از سپرى شدن شصت و پنج سال از عمر پر بركتش ، در گذشت و بنا به قول « مفيد » ، اين واقعه دردناك ، در روز دهم ماه رمضان اتّفاق افتاد ، و رسول خدا او را به دست خويش ، در حجون مكّه مكرّمه دفن كرد ، و حزن و اندوه آن حضرت ، در مصيبت او به حدّى زياد شد كه آن سال را « عامُ الْحُزْن » نام نهاد .
خاندان خديجه ، از جانب پدر و مادر و اجداد پدرى و مادرى از اصيلترين خانوادههاى « جزيرة العرب » و صاحب شرافت و سيادت بودند .
خدا خواست كه اين بانوى بى همتاى حرم نبوّت و مادرِ يازده اخترِ برج امامت و ولايت ، در عقل و ادب و حكمت و بصيرت و معرفت ، نابغه و ممتاز باشد . او نمونه برجسته كمال و نبوغ و فهم و بينش بود كه همانند آن را در ميان مردان و زنان ، كمتر مىتوان يافت و عفّت ، نجابت ، طهارت ، سخاوت ، حسن معاشرت و صميميّت و مهر وفا از جمله صفات برجسته او بود .