ولى خدا آنكه دين را از او
بسى عزّت و شوكت و آبروست
گرفته است صيت علوّش جهان
چو جدّش پيمبر به خلق و به خوست
عطايش به بارش چو ابر بهار
به هر شهر و هر مملكت كو به كوست
چه قهر و بلا و چه لطف و عطا
به ما آنچه او مىپسندد نكوست
مرا از جهان و از اين و از آن
رضاى رضا بهترين آرزوست
به اين سگ اگر لطف كرد و كرم
نباشد عجب چون كرم كار اوست
مشهد مقدس ، 4 ربيع الثانى 1419 ه . ق
بزم حضور (دفتر شعر رضوى) (فارسى) — صفحة 33
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص٣٣