ساير اهالى آن محل ، محتاج به سببى خاص باشد ، آن جا وطن او محسوب مىگردد .
مسأله 293 . اگر قصد دارد در محلى كه وطن اصلى او نيست مدتى بماند و بعد به جاى ديگرى برود ، آنجا وطن او حساب نمىشود ، مانند دانشجويى كه مدتى براى تحصيل در شهرى مىماند .
مسأله 294 . اگر انسان بدون قصد ماندن هميشگى و بدون قصد رفتن در جايى آن قدر بماند كه مردم او را اهل آنجا بدانند ، آنجا حكم وطن او را دارد .
مسأله 295 . اگر به جايى برود كه قبلًا وطن او بوده ، ولى هم اكنون از آنجا اعراض كرده است ؛ يعنى بنا گذاشته كه ديگر براى سكونت به آنجا برنگردد ، نبايد نماز را تمام بخواند ، اگر چه وطن ديگرى هم براى خود اختيار نكرده باشد .
مسأله 296 . مسافرى كه به وطنش برمىگردد ، وقتى ديوار وطن را ببيند ، بايد نماز را تمام بخواند .
احكام نوجوانان (فارسى) — صفحة 131
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص١٣١