مىكند و آن امر ، ممكن نيست ؛ مگر به شناختن كسانى كه خداوند آنها را حجّت و واسطه فيض بين خود و بندگانش قرار داده است ، زيرا آنها موارد رضا و سَخَط خداوند را مىدانند . جز آنها هيچ كس نمىداند چه امورى موجب رضاى خدا و طاعت او و چه چيزهايى عصيان و مخالفت اوست . اين بزرگواران نظر به قابليتى كه دارند ، خزاين علوم الهى و امناى خداوند ، هستند و هر چه انسان بيشتر تأمّل در اخلاق ، حالات ، اعمال و بيانات آنها كند ، معرفتش به خود آنها و به خداوند بيشتر مىشود .
و بعد از حصول اين معرفت ، در صورتى كه توأم با تبعيت از حجّتهاى الهى در همه امور باشد و در محدوده دانستن و شناخت ، تنها ، متوقف نشود ، حصول شناخت كامل و نهايى نسبت به خداوند و حجج الهيه ؛ يعنى حضرات پيغمبر اكرم و ائمه اثنى عشر ، عليهم السلام ، و در ياد خدا بودن و حبّ شديد به او و خوف و رجا و خلوص و بىاعتنايى به مظاهر دنيوى هر چه كه باشد ، قهرى است و اگر منفكّ از تبعيت و تقوا و فقط شناخت علمى باشد ، موجب دورى از خدا و شقاوت و قساوت و عاقبت به شرّ شدن خواهد بود و اين اشاره اجمالى ، در اين زمينه است .
وَفَّقَنَا اللهُ وَ ايّاكُمْ لِمَعْرِفَتِهِ تَعالي وَ مَعْرِفَةِ اوْلِيائِهِ وَ جَعَلَ زادَنَا التَّقْوي وَ الْخُلُوصِ بِمُحَمَّد وَ آلِهِ الطّاهِرينَ صَلَواتُ اللهِ عَلَيْهِمْ اجْمَعينَ .
با جوانان (فارسى) — صفحة 104
مساهمون: الشيخ لطف الله الصافي الگلپايگاني
ص١٠٤