در رزمگاه حسين عليه السلام
وقتى حسين عليه السلام به قصد كوفه حركت كرد ، ابن زياد از شنيدن اين خبر ، ناراحت و نگران گرديد . او بيست هزار نفر را براى نبرد با حضرت فرستاد و به آنها امر كرد تا براى يزيد از آن حضرت بيعت بگيرند و اگر بيعت نكرد او را بكشند . وقتى به او پيشنهاد بيعت شد ، نپذيرفت و به جد و پدرش تأسى نمود و به تحمل ظلم و زور و ننگ و عار ، راضى نگشت ؛ شجاعت هاشميه را آشكار كرد و با اينكه خود ، اهل بيت ، عزيزان ، كسان و اصحابش را محاصره كرده و هدف نيزه و تير قرار دادند ، در جهاد ، ثابتقدم ماند و با شهامت عالى بدون اضطراب و با قوّت قلب در چنين موقعيت خطيرى پايدارى نمود و ندا سر داد :
يا اهْلَ الْكُوفَةِ ما رَأيْتُ أغْدَرَ مِنْكُمْ قُبْحاً لَكُمْ ، وَ تَعْساً لَكُمُ الْوَيْلُ ثُمَّ الْوَيْلُ . اسْتَصْرَخْتُمُونا فَاتَيْناكُمْ ، وَ اسْرَعْتُمْ الى بَيْعَتِنا سُرْعَة الذّبابِ وَ لَمّا اتَيْناكُمْ تَهافَتُّمْ تَهافُتَ الْفَراشِ ، وَ سَلَلْتُمْ عَلَيْنا سُيُوفَ اعْدائِنا مِنْ غَيْرِ عَدْل افْشَوْهُ فيكُمْ ، وَ لاذَنْب مِنّا كانَ الَيْكُمْ الا لَعْنَةُ اللهِ عَلَى الظّالِمينَ ثُمَّ حَمَلَ عَلَيْهِمْ ، وَ سَيْفُهُ مُصَلَّتٌ فى يَدِهِ وَ هُوَ يُنْشِدُ :
انَا ابْنُ عَلِى الحِبْر مِنْ آلِ هاشِم * كَفانى بِهذا مَفْخَراً حينَ افْخُرُ
اى مردم كوفه ! عهد شكن تر از شما نديدهام ؛ زشتى ، هلاكت ، نابودى و شقاوت بر شما باد كه به ما استغاثه كرديد ، و ما را به يارى خود خوانديد ، ما دعوت شما را پذيرفتيم و شما به سوى