تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 239

سنگين باشد ، خود ، رستگارانند . » كه به سوى نعمتهاى بهشت مىروند ، و مهمتر از اين به خشنودى خدا دست مىيابند . [ 103 ] « وَ مَنْ خَفَّتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ فِي جَهَنَّمَ خالِدُونَ - و آنان كه ترازويشان سبك باشد ، به خود زيان رسانيده‌اند و در جهنّم جاويد ماندگانند . » و شايد معنى « به خود زيان رسانيده‌اند » اين باشد كه تنها فرصت خود را در دنيا از دست داده‌اند . [ 104 ] اين گروه چگونه عذابى مىبينند ؟ / 239 « تَلْفَحُ وُجُوهَهُمُ النَّارُ - آتش چهره‌هايشان را مىسوزاند . . . » « اللّفح » به معنى ضربهء سخت شمشير است ، پس در آخرت آتش چنان بر چهرهء آنان مىزند كه گويى دم شمشير است . « وَ هُمْ فِيها كالِحُونَ - و آنان در آتش لبانشان آماس كرده و برگشته است . » يعنى به سبب سوختن لبانشان و تابيدن آن به بيرون دندانهايشان نمايان شده . [ 105 ] و آن گاه كه دوزخيان از آتش به زارى و التماس افتاده‌اند به آنان ندا مىرسد : « أَ لَمْ تَكُنْ آياتِي تُتْلى عَلَيْكُمْ فَكُنْتُمْ بِها تُكَذِّبُونَ - آيا آيات من برايتان خوانده نمىشد و آنها را دروغ مىانگاشتيد ؟ » [ 106 ] « قالُوا رَبَّنا غَلَبَتْ عَلَيْنا شِقْوَتُنا وَ كُنَّا قَوْماً ضالِّينَ - گويند اى پروردگار ما ، شوربختيمان بر ما غلبه كرد و ما مردمى گمراه بوديم . » آنها خود با كارهايشان خويش را شوربخت ساختند ، و گرنه خدا كسى را به فطرت خود تيره بخت نمىآفريند . [ 107 ] و مىافزايند :