( لَوْلَا يَنْهَاهُمُ الرَّبَّانِيُّونَ وَالأَحْبَارُ عَن قَوْلِهِمُ الإِثْمَ ) « 1 »
چرا نهى نمىكنند ايشان را ، يعنى اهل كتاب را احبار و دانشمندان آنها از سخن گناه و ناروا .
و فرمود :
( لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوا وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ ) « 2 »
« آن كسانى كه كافر شدند از بنى اسرائيل بر زبان داوود و عيسى بن مريم لعن شدند براى آنكه مرتكب عصيان و تجاوز گرديدند و از كار زشت يكديگر را باز نداشتند و هر آينه بد بود كارهايى كه مرتكب مىشدند . »
خدا آنها را به عيب نسبت نداد مگر براى آنكه از ظلمه و ستمكاران كارهاى زشت و فساد و منكرات را مىديدند و آنها را براى رغبتى كه به دنيايشان داشتند و منافعى كه از آنها مىبردند و رعب و بيم نهى از منكر نمىكردند و حال آنكه خداوند مىفرمايد :
( فَلَا تَخْشَوُاْ النَّاسَ وَاخْشَوْنِ ) « 3 »
از مردم نترسيد و از من بترسيد .
و هم فرمودهى خداست كه :
( وَالْمُؤْمِنُونَ وَالْمُؤْمِنَاتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاء بَعْضٍ يَأْمُرُونَ
هامش
( 1 ) . سورهى مائده ، آيهى 63
( 2 ) . سورهى مائده ، آيهى 78
( 3 ) . سورهى مائده ، آيهى 44 .