پادشاهان و زمامداران بزرگ ، سختترين سخنانى را كه به نام موعظه و امر به معروف به آنها مىگفتند مىشنيدند ( و كسى آن را خلاف احترام مقام سلطنت و امارت آنان نمىشمرد ) ، تجاهر به فسق و فجور و معاصى در جامعه نبود .
البته ذكر تمام آيات قرآن كريم و اخبار و احاديث شريف كه در موضوع امر به معروف و نهى از منكر و تنبيه غافل و تعليم جاهل و دفاع از حق وارد شده است ما را از وضع اختصارى كه در اين رساله در نظر داريم خارج مىنمايد ، ولى براى آنكه معلوم شود مسامحه و كوتاهى در انجام اين وظيفه ما را از چه مصالح و فوايد بزرگى محروم و به چه مصايب و مفاسدى مبتلا مىسازد به ذكر بعض از آيات قناعت نموده و براى اطلاع بيشتر ، خوانندگان محترم را به مطالعه كتب مفصله حديث مانند كافى ، وسايل ، بحار و غيره سفارش مىكنيم .
رستگارى در گرو نظارت همگان
خداوند متعال مىفرمايند :
( وَلْتَكُن مِّنكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَيَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَيَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنكَرِ وَأُوْلَ - ئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ) « 1 »
بايد از شما جماعى باشند كه مردم را دعوت به خير كنند و به نيكى امر ، و از بدى نهى نمايند و چنين مردم رستگارند .
هامش
( 1 ) . سورهى آل عمران ، آيهى 104 .