خوابيد ، از اينكه در آن شب نمىميرد ، آگاه بود . آيا امام عليه السلام به آنچه كه خواهد شد علم دارد و همان گونه كه در بسيارى روايات آمده ، او به تمامى حوادث علم دارد ؟
ج : باسمه جلت اسمائه
فضيلت و برترى معصوم عليه السلام در يقين او نهفته است . اگر مثلًا پيامبر صلى الله عليه و آله به شخصى غير معصوم خبر دهد كه مرگ او بعد از ليلة المبيت خواهد بود و سپس از او بخواهد تا آن شب را در جايش بخوابد تا پيامبر صلى الله عليه و آله را از شمشير مشركين حفظ كند ، بدانيد كه هنگام هويدا شدن برق شمشيرها در اطراف خود پا به فرار خواهد گذارد ، حتى اگر پيامبر صلى الله عليه و آله هم به او گفته باشد كه در اين حادثه نمىميرد . اين فضيلت است كه اميرالمؤمنين عليه السلام و امامان معصوم عليهم السلام را نسبت به ديگران برجسته مىكند .
ايشان گر چه به عاقبت خود و زمان آن نيز آگاه بودند ولى يقينشان جداى از علمشان نبود و عملشان هم مطابق با علمشان بود . « 1 »
هامش
( 1 ) . نكتهء مهمى ديگرى كه بايستى درباره ليلة المبيت افزود اين است كه : مورد سوال علم امام است و علم امام از شؤون امامت است ، درحالى كه در آن وقت هنوز على بن ابى طالب امامتش آغاز نشده بود تا بگوييم به علم لدنى امامت و يا هر علم ديگر به طور كامل رسيده و ده سال بعد امام شد . پس لزومى ندارد كه ما بپرسيم آيا مىدانسته يا نمىدانسته كه زنده مىماند ؟ البته اميرالمؤمنين عليه السلام در موارد ديگر نيز ثابت كرد كه ترس هرگز عاملى نبود كه جلوى ايشان را بگيرد يا پاى عمل او را سست كند ؛ در جنگ احُد بيش از نود ضربت كارى خورد ، اگر مىدانست پس شجاعت او بيشتر ثابت مىشود كه مىدانست چقدر ضربت كارى مىخورد ، باز در ميدان ماند و بر فرض اگر نمىدانست ، باز اطاعت او اثبات مىشود ، همينطور شب ضربت كه امام هم بود مىدانست كشته مىشود امّا باز ابنملجم را براى نماز در مسجد بيدار كرد و رسوايش نكرد . .