ايشان بودند [ به معناى ديگر امكان كافر بودن ابوطالب عليه السلام وجود ندارد ] .
برخى بر اين استدلال امام عليه السلام اشكالى وارد كردهاند و آن اينكه آيه نهى مورد نظر ، آيهاى مدنى از سوره ممتحنه مىباشد و اين آيه دست كم ، بعد از صلح حديبيه نازل شده است ، بدين معنى كه سالها بعد از وفات حضرت ابوطالب عليه السلام نازل شده است ، چگونه مىتوان به اين اشكال پاسخ داد ؟
ج : باسمه جلت اسمائه
اين اشكال از پايه بى اساس است ، زيرا استدلال امام عليه السلام بر پايه آيه نهى از تأييد ادامه زندگى زناشويى ميان يك زن مسلمان و يك مرد كافر نيست ، بلكه بر پايه منع كلى رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم از سوى خداوند متعال بر پذيرفتن نكاح ميان زن مسلمان و مرد كافر مىباشد .
لزومى ندارد كه اين منع يك منع برآمده از قرآن باشد ، چه بسيارى از احكام شرعى بر پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم وحى شده اما در قرآن كريم نيامده است و يا در قرآن نيز آمده ولى پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم پس از نزول آن بر خود و پيش از نزول آن در قرآن ، آن را ابلاغ نموده است . قابل ذكر است كه حتى اگر تمامى اين موارد ذكر شده جهت اثبات ايمان حضرت ابوطالب عليه السلام را كامل ندانيم ، ادله در اثبات ايمان حضرت ابوطالب بسيار فراوان مىباشد و كامل نبودن يك دليل ، ضررى به قوت دلايل ديگر وارد نمىكند .
خاتم پيامبران (ص) و امير مؤمنان (ع) و مقام معصومين (ع) (فارسى) — صفحة 107
مساهمون: السيد محمد صادق الروحاني
ص١٠٧