خداوند متعال براى مدح و بزرگداشت پيامبران و فرستادگانش از اين صفت بهره برده و در مدح پيامبرش يوسف عليه السلام مىفرمايد :
« إِنَّهُ مِن عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ » « 1 » و در توصيف نوح پيامبر عليه السلام مىفرمايد : « مِنْ عِبادِنَا الْمُؤْمِنِينَ » « 2 » و در مدح موسى و هارون عليهما السلام مىفرمايد : « إِنَّهُمَا مِن عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ » « 3 » و مىفرمايد : « وَ اذْكُرْ عَبْدَنَا دَاوُدَ » و « 4 » نيز مىفرمايد : « وَاذْكُرْ عَبْدَنَا أَيُّوبَ » « 5 » و مىفرمايد : « وَ اذْكُرْ عِبَادَنَا إِبْرَاهِيمَ وَ إِسْحَاقَ وَ يَعْقُوبَ » « 6 » .
همچنين در آيهاى ديگر مىخوانيم : « سُبْحَانَ الَّذِى أَسْرَى بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْاقْصَى » « 7 » ، مانند اين آيات بسيار مىباشد و تمام آنها نشان مىدهد كه مرتبه بندگى والاترين مرتبهاى است كه خداوند سبحان پيامبرانش عليهم السلام را به آن ستوده است .
عبادت در حقيقت به معناى خضوع ، فروتنى و تسليم بودن در برابر تمامى فرمانهاى الهى مىباشد كه به نوبه خود به تمامى
هامش
( 1 ) . او از بندگان مخلص ما بود ؛ يوسف : 24 .
( 2 ) . به راستى او از بندگان مؤمن ما بود ؛ صافات : 81 .
( 3 ) . آن دو از بندگان باايمان ما بودند ؛ صافات : 122 .
( 4 ) . و داود ، بنده ما را به ياد آور ؛ ص : 17 .
( 5 ) . و بنده ما ايوب را به ياد آور ؛ ص : 41 .
( 6 ) . و بندگان ما ابراهيم و اسحاق و يعقوب را به ياد آور ؛ ص : 45 .
( 7 ) . منزه است آن ( خدايى ) كه بندهاش را شبانگاهى از مسجدالحرام به سوى مسجد الاقصى سير داد ؛ اسراء : 1 .