مىخواهيم ناتوانى و عجز خود را ثابت كرده ، حالت يك تقاضا كنندهء پريشان را مجسم نماييم كه از يك جايگاه بلند معنوى درخواست كمك نموده است ، و چون آسمان نشانهء عظمت و بلندى است ما دستهاى خود را به طرف آسمان بلند مىكنيم ؛ و ديگر اين كه چون عمدهء ما يحتاج انسانها مثل باران ، نور خورشيد ، و ساير نزولات همه از جانب آسمان بر بشر فرود مىآيند ، انسان جايگاه برآمدن حاجات خود را از جانب آسمان مىبيند و دستها را به طرف آسمان مىگيرد .
ره توشه نوجوانان (فارسى) — صفحة 44
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٤٤