فصل بيست و سوم : تفريح و سرگرمى ، نياز جسم و روح
ساعات و ايام عمر انسان به سرعت مىگذرد و از توان و قدرت بدنى و فكرى او كاسته شده و نيروهاى مادى و معنوىاش رو به تحليل مىروند ، اعضاء بدن انسان تا مدت معيّنى استعداد و توانايى خدمت به او را دارند و پس از پايان آن مدت از حركت افتاده و ديگر قادر به انجام كارى نيستند .
انسان سرمايهدار عظيمى است كه هر روز بىآن كه خود بخواهد بخشى از سرمايهء وجودىاش را همانند ذوب شدن يخ در اثر گذشت زمان از دست داده و به سوى زيان و خسران قهرى حركت مىكند ؛ هر نَفَس و ضربان قلب يك گام او را به پايان عمر خويش نزديكتر مىسازد و به فرمودهء امام على عليه السلام :
« نَفسُ المَرْءِ خُطاهُ الى اجَلِهِ » « 1 »
يعنى : انسان با هر نفس كشيدن گامى به سوى مرگ بر مىدارد .
پس بايد از لحظههاى عمر خويش نهايت استفاده را برده و از فرصتهاى زندگى به بهترين شكل بهرهبردارى نماييم ؛ در يكى از نصايح لقمان به فرزندش چنين آمده است : « اى پسرم ! بدان در قيامت كه در
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه ، بخش حكمتها ، حكمت 74 ، ص 371