[ او را برانگيخت ، حالى كه مردم سرگردان بودند ، و بيراههء فتنه را مىپيمودند . هوا و هوسشان سرگشته ساخته ، بزرگى خواهىشان به فرودستى انداخته . . . او كه درود خدا بر وى باد ، خيرخواهى را به نهايت رساند ، به راه راست رفت . . . ]
حضرت رسول اكرم صلى الله عليه و آله در شرايطى به پيامبرى مبعوث شد كه مردم از نظرِ فكرى و عملى ، گمراه و سرگردان بودند . مردم ، فتنهانگيز شده بودند . خودپسندى پاهاى مردم را لرزانده بود . نظام جاهلى ، آنها را سَبُك كرده بود . پيامبر صلى الله عليه و آله در چنين شرايطى مبعوث شد و براى نصيحتِ مردم ، تلاشِ فراوان كرد .
حضرت على عليه السلام در سخنرانىِ ديگرى ، فرمودهاند :
« ارْسَلَهُ عَلى حينِ فَتْرَةٍ مِنَ الرُّسُلِ وَ طُولِ هَجْعَةٍ مِنَ الامَمِ وَ اعْتِزامٍ مِنَ الْفِتَنِ وَ انْتِشارٍ مِنَ الامُورِ وَ تَلَظٍّ مِنَ الْحُرُوبِ وَ الدُّنْيا كاسِفَةُ النُّورِ ظاهِرَةُ الْغُرُورِ . . . وَ شِعارُهَا الْخَوْفُ وَ دِثَارُهَا السَّيْفُ فَاعْتَبِرُوا عِبادَ اللَّهِ . » « 1 »
[ او را هنگامى فرستاد كه : پيامبران نبودند و مردمان در خوابى دراز مىغنودند . اسبِ فتنه در جولان ، كارها پريشان ، آتشِ جنگها فروزان ، جهانْ تيره ، فريبِ دنيا بر همه چيره . . . درونش بيم ، برونش تيغِ مرگبار ، پس بندگان خدا ! عبرت گيريد . ]
حضرت على عليه السلام مىفرمايد : خداوند حضرت نبى اكرم صلى الله عليه و آله را در هنگامى مبعوث فرمود كه مدتها بود درِ وحى بسته شده بود و مردم از رحمتِ مبعوث شدنِ پيامبران و نزولِ كتابهاى آسمانى محروم مانده بودند .
در آن هنگام مردم در خوابِ گران فرو رفته بودند و دنيا كران تا كران ، در تاريكى و فريبْ فرو رفته بود .
آبِ زندگى تلخ گشته و ميوهء آن ، نااميدى بود . چراغِ زندگى خاموش شده بود و نشانههاى پَستى در همه جا به چشم مىخورْد .
مردم غذاهاى ناپاك مىخوردند و لباسِ ترس مىپوشيدند و هميشه از ترسْ بر شمشيرِ خود تكيه مىنمودند .
سپس امير المؤمنين عليه السلام مىفرمايد :
« وَ خَلَّفَ فينا رايَةَ الْحَقِّ ، مَنْ تَقَدَّمَهَا مَرَقَ وَ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْها زَهَقَ وَ مَنْ لَزِمَهَا لَحِقَ . » « 2 »
[ حق را در ميانِ ما بر جاى نهاد . كسى كه از آن پيش افتاد ، از دين برون است و آن كه پس ماند ، تباه و سرنگون است و آن كه
هامش
( 1 ) - همان ، خطبهء 89 ، ص 72 .
( 2 ) - همان ، خطبهء 100 ، ص 92 .