در دنيا ، ابزارهايى براى رفع نياز انسانها ساخته شده است ؛ مانند : دولتها ، كليساها ، جمعيتهاى خيريه و پدران و خواهران روحانى . اينها مىخواهند به گرسنهها ، غذا و به بىلباسها ، لباس بدهند و فقرا را اداره كنند ؛ اما هيچ كدام از آنها جايگزينِ تلاش انسان براى تأمين نيازهايش از جمله اصولى كه شالودهء زندگى اجتماعىِ اوست ، نمىشود .
جمعيتهاى بين المللى با سر و صدا ، تبليغات ، بوق و كرنا ، براى كمك به افرادِ بشر تشكيل مىشوند . گاهى اوقات در بعضى موارد جزئى ، خدمات مثبتى هم انجام مىدهند اما بيشترِ اينها بويژه آنهايى كه مركزشان در اروپا و آمريكا است ، جنبههاى سياسى دارند و بيشتر از آن مقدارى كه مىدهند مىگيرند و بيش از آن مقدارى كه خير مىرسانند شر مىرسانند .
كاملًا روشن و مسلّم است كه يك جامعهء سالم ، بايد امنيت و اقتصاد و وسايل و نيازهاى زندگىاش محصولِ كار و دسترنجِ خودش باشد . هر جامعهاى خود بايد براى تأمين نيازهايش اقدام كند و با تلاش و همتِ خودش ، آنها را بسازد . اگر انسان براى تأمين نيازمندىهاى خود تلاش نكند ، نه طبيعتْ آنها را به انسان مىدهد و نه ديگران آنها را براى انسان به ارمغان مىآورند .
بعضىها كه البته كم هم نيستند ، فكر مىكنند كه مىتوانند زندگى خود و كشورشان را به بيگانگانْ وابسته كنند تا آنها امنيت و اقتصاد و نيازهاى زندگىشان را برايشان تأمين كنند . كسانى كه چنين فكر مىكنند ، شايد در تمام دنيا ، بدبختترين افراد باشند .
به عنوان مثال ، كويت راهِ كجى را مىرود .
امكانات و فضاى كشورش را در اختيار صدام گذاشته است و در اين جنگ تحميلى ظالمانه ، بر خلاف همهء موازين انسانى ، علمى ، اخلاقى ، فكرى و اسلامى در كنار يك ستمگر و جنايتكار قرار گرفته است .
سپس كويت به بهانهء اينكه من در كنار يك همسايهء قوى قرار گرفتهام و امنيتم تهديد مىشود و نفتم را نمىتوانم بفروشم ، ننگ و رسوايىِ زير پرچمِ ديگران رفتن را براى خود هموار مىكند .
عجيبتر اين است كه در دنيا ، هر كس براى ديگران نوكرى مىكند پول مىگيرد ؛ اما كويت در مقابل نوكرى و مزدورى كه مىكند ، پول هم مىدهد كه او را به عنوان نوكر بپذيرند .
اكنون كويت دسته گلِ جديدى به آب داده است و به آمريكا مىگويد : من نوكر شما هستم . پرچمِ كشورتان را بالاى سرِ من نصب كنيد . اين هم پول كه خدمتتان تقديم مىكنم . اگر پايگاه آبىِ شناور هم خواستيد ، تقديم مىكنم .
اوّل كويت مىگويد : تنها يك پايگاه مىدهم . آن هم در آبهاى بين المللى .
آمريكا مىگويد : اين نوكرِ ما دارد كلك مىزند و دروغ مىگويد ، زيرا دو پايگاه به ما داده است ؛ آن هم در آبهاى ساحلى ، نه در آبهاى بين المللى .
كسى چه مىداند ؟ شايد فردا كويت پايگاه خاكى هم به آمريكا بدهد ؛ حتماً مىدهد . نوكرى و مزدورى ، حد و مرز ندارد .
كويت اين كارها را در مقابلِ چه پيشنهادى انجام مىدهد ؟
در مقابلِ پيشنهاد ما كه به كشورهاى حاشيهء خليج فارس گفتيم : بياييد هر كدام از ما به اندازهء خودمان ، امنيتِ خليج فارس را بر عهده بگيريم و به بيگانگان كه از آن طرفِ دنيا آمدهاند تا در اينجا هم پول و هم پايگاه بگيرند ، بگوييم : به كشورهاى خودتان برگرديد .
كويت پيشنهادِ همسايگىِ مسالمتآميز و
همپاى انقلاب (خطبه هاى نماز جمعه) (فارسى) — صفحة 311
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٣١١