اگر گاو يا بز است بنابر احتياط واجب سنّش نبايد كمتر از دو سال باشد و بايد وارد سال سوّم شده باشد ، و اگر ميش است بنابر احتياط واجب سنّش نبايد كمتر از يك سال باشد و بايد وارد سال دوّم شده باشد .
دوّم : اين كه بنابر احتياط واجب صحيح و سالم باشد ، پس حيوان مريض احتياطاً كافى نيست ، حتّى اگر بيمارى او « كچلى » باشد .
سوّم : بنابر احتياط واجب خيلى پير نباشد .
چهارم : بايد اجزاى بدنش تمام باشد ، يعنى همهء اعضا را داشته باشد ، پس حيوان ناقص ، حيوان گوش بريده ، دُم بريده و حيوان شاخدارى كه شاخ داخلش شكسته كافى نيست . همچنين اگر حيوان داراى كورى يا لنگى آشكار باشد بنابر اقوى كافى نيست و اگر كورى و لنگىاش آشكار نباشد نيز بنابر احتياط واجب كفايت نمىكند و احتياط آن است كه چشمش سفيد نشده باشد .
پنجم : بايد لاغر نباشد ، و اگر در گُردهء او مقدارى پيه باشد كافى است و احتياط آن است كه حيوان به گونهاى باشد كه در عرف به آن لاغر نگويند .
ششم : بايد خصى نباشد يعنى تخمهايش را بيرون نياورده باشند .
هفتم : بنابر احتياط واجب نبايد بيضهاش كوبيده باشد .
هشتم : در صورتى كه در اصلِ خلقت ، داراى دُم ، گوش يا شاخ نباشد اگر عرفاً ناقص محسوب شود كفايت نمىكند و گرنه كافى است .
مناسك حج و عمره (فارسى) — صفحة 290
مساهمون: السيد عبد الكريم الموسوي الاردبيلي
ص٢٩٠