دليل آن نيز اين استكه مرد ادّعا دارد به زوجهاش وطى كرده است ؛ پس ، اقرار به زنا نبوده و زنا ثابت نمىشود ؛ از طرف ديگر نيز زن انكار وطى و زوجيّت مىكند ؛ پس ، به نفع او مهرى اثبات نمىگردد .
فرع چهارم : اگر زن ادّعا كند فلان شخص مرا به زنا اكراه كرد ، يا حال را بر من مشتبه كرد و من فكر مىكردم او شوهرم هست ، امّا او مىدانست من زوجهى او نيستم و با اين وصف با من زنا كرد ، بر هيچكدام حدّ اقامه نمىشود .
دليل اين فرع آن استكه به مجرّد ادّعاى زن ، زناى مرد اثبات نمىشود تا حدّ بخورد .
نسبت به زن نيز با ادّعاى شبهه يا اكراه ، حدّى واجب نمىشود .
آئين كيفرى اسلام (فارسى) — صفحه 312
پدیدآورندگان: اكبر ترابى شهرضايى
ص۳۱۲