1308 . المحاسن به نقل از مِسمَع بن عبد الملك : به امام صادق عليه السلام گفتم : من گاه ، احساس بدگوارى مىكنم .
فرمود : « آيا نام خدا مىبرى ؟ » .
گفتم : بسم اللّه هم گفتهام !
فرمود : « شايد غذاهاى گوناگون مىخورى ؟ » .
گفتم : آرى .
فرمود : « براى هر گونه ، بسم اللّه مىگويى ؟ » .
گفتم : نه .
فرمود : « از همين جاست كه به بدگوارى ، گرفتار مىشوى » .
1309 . الكافى به نقل از مِسمَع : نزد امام صادق عليه السلام ، از اين كه پس از خوردن غذا از آن آزار مىبينم ، اظهار ناراحتى كردم .
فرمود : « بسم اللّه نمىگويى ؟ » .
گفتم : بسم اللّه هم مىگويم ؛ امّا غذا مرا آزار مىدهد !
فرمود : « آيا هنگامى كه با سخن گفتن ، رشته آن بسم اللّهِ پيشين را مىگسلى و سپس ديگر بار به غذا ادامه مىدهى ، دوباره نام خدا را مىبرى ؟ » .
گفتم : نه .
فرمود : « از همين جاست كه غذا به تو زيان مىرساند . زنهار كه اگر به گاهِ ادامه دادن به غذا ، [ ديگر بار ] نام خدا را مىبردى ، غذا تو را زيان نمىرسانْد » .
1310 . امام على عليه السلام : هر كس كه مىخواهد غذايى او را آزار ندهد ، تا گرسنه نشده ، چيزى نخورَد و آنگاه هم كه خواست بخورد ، بگويد : « بسم اللّه و باللّه » .
بيان
چنان كه در حديث اخير اشاره شد ، مقصود از احاديثى كه مىگويند « گفتن نام خدا در آغاز غذا خوردن ، انسان را از زيان آن غذا حفظ مىكند » ، آن است كه ياد خدا ، در كنار مراعات آداب بهداشتى مربوط به غذا خوردن ، استمداد از درگاه اوست تا انسان را از آثار بد احتمالىِ غذا مصون بدارد .