فصل پنجاه و هفتم : ماش
2033 . مكارم الأخلاق به نقل از يكى از ياران امام رضا عليه السلام كه از ايشان درباره بَهَك « 1 » پرسيد : امام رضا عليه السلام فرمود : « قدرى ماش تازه را در فصل برداشت آن بردار و همراه با برگش بكوب و سپس بفشر تا آبش گرفته شود . اين آب را در حالت ناشتا بخور و بر قسمتهاى بَهَكزده پوست نيز بمال » .
اين كار را انجام دادم و بهبود يافتم .
2034 . الكافى به نقل از احمد بن حسن بن جلّاب ، از يكى از هممسلكان ما : مردى نزد امام كاظم عليه السلام از بَهَك ، اظهار ناراحتى كرد .
امام عليه السلام به او فرمود كه ماش را بپزد و از آن ، نوشاكى بسازد و آن را در غذاى خويش بريزد .
بيان
علّامه مجلسى مىگويد :
[ فيروزآبادى ] در قاموس گفته است : ماش ، دانهاى است شناختهشده با طبعى معتدل و ستوده . براى تبدار و سرماخورده ، سودمند است ، مُليّن است و چون در سركه پخته شود ، براى گَرىهاى چركين ، سودمند است . پماد حاصل از آن ، اندامهاى گرفتار به ضعف و سستى را تقويت مىكند .
هامش
( 1 ) معناى آن در ج 1 ، صفحه 515 گذشت .