تخطي إلى المحتوى الرئيسي

دانشنامه احاديث پزشكى (فارسى) — صفحة 313

مساهمون:

ص٣١٣
1714 . مكارم الأخلاق به نقل از زيد شحّام : نزد امام صادق عليه السلام بودم كه حجامتگرى را طلبيد . پس به او گفت : « ابزارهاى حجامت خود را بشوى و بياويز » و آن‌گاه ، انارى طلبيد و خورد . چون حجامت را نيز به پايان برد ، انارى ديگر طلبيد و خورد و فرمود : « اين كار ، تلخه را فرو مىنشانَد » . 1715 . الكافى به نقل از يزيد بن عبد الملك نوفلى : بر امام صادق عليه السلام وارد شدم ، در حالى كه انارى در دست داشت . فرمود : « اى مُعَتِّب ! يك انار هم به اين مرد بده ؛ چرا كه در [ خوردن ] هيچ چيز ، كسى با من شريك نشده است كه برايم ناخوشايندتر از شريك شدن در [ خوردن ] انار باشد » . سپس ، حجامت كرد و به من فرمود كه حجامت كنم . من هم حجامت كردم . آن‌گاه ، انارى ديگر خواست و پس از آن فرمود : « اى يزيد ! هر مؤمنى كه انار بخورد و آن را تمام كند ، خداوند عز و جل تا چهل پگاه ، شيطان را از [ آسيب‌رسانى به ] فروغ دل او دور مىسازد ؛ « 1 » و هر كس دو انار بخورد ، خداوند عز و جل تا صد روز ، شيطان را از [ آسيب‌رسانى به ] فروغ دل او دور مىسازد ؛ و هر كس سه انار بخورد ، خداوند عز و جل تا يك سال ، شيطان را از [ آسيب‌رسانى به ] فروغ دل او دور مىسازد و هر كس خداوند ، شيطان را براى يك سال از [ آسيب رساندن به ] فروغ دل او دور سازد ، گناه نمىكند و هر كس گناه نكند ، به بهشت درمىآيد » . 1716 . امام كاظم عليه السلام : هر كس روز جمعه يك انار بخورد ، آن انار ، دل او را تا چهل پگاه ، نورانى مىدارد ؛ اگر دو انار بخورد ، تا هشتاد روز ؛ و اگر سه انار بخورد ، تا صد و بيست روز ؛ و نيز وسوسه شيطان از او دور مىشود و هر كس وسوسه شيطان از او دور شود ، خداوند عز و جل را نافرمانى نمىكند و هر كس خداوند را نافرمانى نكند ، خداىْ او را به بهشت درمىآورد .
هامش
( 1 ) علّامه مجلسى در اين باره مىگويد : « از فروغ دل او ( عن إنارة قلبه ) » ، يعنى آنكه [ خداوند ، شيطان را ] از زيان رساندن به روشنگرى دل ( يا از باز داشتن دل از روشنگرى و اخلال رساندن به آن [ دور مىسازد ] . هم گفته شده است : مقصود ، آن است كه دور شدن شيطان ، حاصل فروغ دل است ؛ يعنى خداوند ، دل او را روشن مىكند تا شيطان از آن برون رود . اين وجه را نمىتوان بعيد ندانست . در بيشتر نسخه‌هاى مكارم الأخلاق ، اين عبارت با « إثاره » ( با ثاء ) نقل شده كه به معناى برانگيختن است و خود ، به وسوسه باز مىگردد ( بحار الأنوار ، ج 66 ، ص 162 ) .