فصل بيست و دوّم : نخود
1675 . امام صادق عليه السلام هنگامى كه نزد ايشان از نخود « 1 » نام بردند : براى درد كمر ، سودمند است . « 2 » .
1676 . الكافى بهنقل از نادرِ خدمتگزار : امام كاظم عليه السلام ، پيش و پس از غذا ، نخودِ پخته مىخورد .
1677 . الكافى به نقل از احمد بن محمّد بن ابى نصر ، از امام رضا عليه السلام : « نخود براى كمردرد ، خوب است » .
نيز درباره ايشان آمده است كه پيش و پس از غذا ، نخود مىطلبيد .
هامش
( 1 ) علّامه مجلسى در اين باره آورده است : صاحب بحر الجواهر گفته : « نخود ، داراى انواعِ : سفيد ، سرخ و سياه است » . بقراط گفته : « در طبع نخست ، گرم و مرطوب است » ؛ امّا اسحاق مىگويد : « در طبع نخست ، گرم و خشك است » . اگر با گوشتْ پخته شود ، به پخت بهترِ آن كمك مىكند . اگر لكّه خون با آن شسته شود ، اين لكّه از پارچه پاك مىشود . اگر آن را آرد كنند و با گلابِ گرم بياميزند و پمادى از آن بر كمر بمالند ، براى كمردردْ سودمند است . پيشاب و خونِ قاعدگى را به جريان مىاندازد ، با سينه و ريه سازگار است ، نيروى جنسى را برمىانگيزد ، شكم را نرم مىكند ؛ امّا براى زخمهاى كليه و مثانه زيان دارد . بيشتر از هر چيز ، ريه را تقويت مىكند و پخته آن ، براى كمردرد ، استسقا و يرقان ، سودمند است .
بدان كه توان آميزش جنسى به سه چيز ، نيازمند است و اين هر سه ، در نخود ، يك جا گرد آمده است : نخست ، خوراكى كه در آن ، حرارتى افزون بر حرارت طبيعى بدن وجود داشته باشد و بتواند نيروى انسان را براى آميزش برانگيزد ؛ دوم ، غذايى كه از چنان تغذيهكنندگى و رطوبتى برخوردار باشد كه بتواند به بدن رطوبت دهد و منى را افزون سازد ؛ و سوم ، غذايى كه در آن از بادها و نفخ باشد كه بتواند تهىگاهها و اندامهاى آلت را پُر كند . اينها همه در نخود وجود دارند ( بحار الأنوار : ج 66 ص 264 ) .
( 2 ) در بحار الأنوار ، به جاى « كمر » ، واژه « سينه » آمده است .