فصل ششم : دهان و دندان
6 / 1 اشاره به حكمت نهفته در دهان و دندان
552 . امام صادق عليه السلام : سبيل و لب ، در بالاى دهان قرار گرفته است تا مانع رسيدن آنچه از مغز فرو مىريزد ، به دهان شود ، مبادا كه طعم خوراك و نوشيدن ، بر انسان ، ناگوار گردد و آن را وا گذارد . . .
دندانِ جلو تيز قرارداده شده است ؛ زيرا به واسطه آن ، كار قطع كردن صورت مىپذيرد ؛ و دندانهاى آسيا ، پهن قرارداده شدهاند ؛ زيرا آسياب كردن و جويدن ، به كمك آنها انجام مىگيرد ؛ و نيش بلندتر است تا تكيهگاه دندان جانبى و دندان جلو باشد ، بهسان استوانهاى در يك بنا .
553 . امام صادق عليه السلام خطاب به مفضّل بن عمر : اى مفضّل ! در اين آسياهايى كه براى انسان قرارداده شده است ، بينديش . برخى از آنها تيز هستند تا غذا را ببُرند و قطعهقطعه كنند ، برخى پهناند تا غذا را بِجَوَند و نرم كنند . هيچيك از اين دو ويژگى ، مفقود نيستند ؛ چرا كه به هر دو آنها نياز است .
ر . ك : ج 1 ، ص 325 ( اشاره به حكمت نهفته در حنجره ) .