534 . كمال الدين به نقل از نسيم ، بانوى خدمتگزار امام عسكرى عليه السلام : يك شب پس از ميلاد صاحب الزمان عليه السلام ، هنگامى كه در حضور وى ( امام زمان ) رسيدم و نزد او عطسهاى كردم ، به من فرمود : « خدايت رحمت كناد ! » .
از اين دعا ، شادمان شدم . پس به من فرمود : « آيا به تو درباره عطسه ، مژدهاى ندهم ؟ » .
گفتم : چرا ، سرورم .
فرمود : « آن [ به معناى ] در امان بودن از مرگ تا سه روز است » .
535 . الكافى از احمد بن محمّد ، از يكى از دوستانش نقل شده كه وى نيز از مردى از اهل سنّت روايت كرده است : با ابو عبد اللّه ( امام صادق عليه السلام ) همنشينى داشتم ؛ و به خداوند سوگند ، مجلسى پُربارتر از نشستِ با او نديدم .
روزى به من گفت : « عطسه از كجا بيرون مىآيد ؟ » .
گفتم : از بينى .
گفت : « نادرست گفتى » .
پرسيدم : فدايت شوم ! از كجا بيرون مىآيد ؟
گفت : « از همه بدن ، آنسان كه نطفه از همه بدن ، سرچشمه مىگيرد و از آلت ، بيرون مىزند » .
سپس فرمود : « آيا نمىبينى كه انسان چون عطسه مىكند همه اندامهايش تكان مىخورد ؟ كسى كه عطسه كند ، تا هفت روز از مرگ ، در امان است » .
دانشنامه احاديث پزشكى (فارسى) — صفحة 339
مساهمون: محمد الريشهري
ص٣٣٩