236 . امام صادق عليه السلام : طايفهاى از دزدان را كه دليل بر ضدّشان اقامه شده بود و اقرار كرده بودند ، نزد امير مؤمنان آوردند . پس دستان آنان را بُريد و سپس فرمود : « اى قنبر ! آنان را نزد خود ببر ، زخمهايشان را درمان ساز و به نيكى از آنان ، پرستارى كن » .
237 . الفقه المنسوب للإمام الرضا عليه السلام : روايت مىكنم كه تندرستى و بيمارى در بدن با همديگر ، پيكار مىكنند . پس اگر تندرستى بر بيمارى چيرگى يابد ، بيمار از بستر برمىخيزد ؛ اما اگر بيمارى بر تندرستى چيره شود ، بيمار ، اشتهاى به غذا پيدا مىكند . اگر او اشتها پيدا كرد ، به او بخورانيد ، شايد كه شفايش در همان باشد .
توضيح
حديث نخست در اين باب ، اشاره به اين است كه نداشتن اشتها نشانهاى از مفيد نبودن و يا زيان داشتن غذا و آب براى بيمار است ، چنان كه مقصود از اين بخش حديث هم كه فرموده « خداوند ، خود به آنان مىخورانَد و مىنوشانَد » ، نبودِ نياز طبيعى بيمار به غذا و آب در هنگام بىاشتهايى است .
امّا بر عكس ، اشتها به غذا ، نشانهاى از نياز بدن به آن و فايده آن براى بيمار است و از همين رو ، حديث دوم و چهارم ، به دادن آب و غذا به بيمار ، سفارش كرده است . البته ، طبيعى است كه اين نكته با آن منافات ندارد كه برخى از غذاها يا نوشيدنىها براى برخى از بيماران ، زيان داشته باشد . بنا بر اين ، رايزنى با پزشك درباره كيفيت و چگونگى غذاى بيمار ، ضرورى است .
5 / 3 زنان پرستار در نبردهاى پيامبر
238 . السنن الكبرى به نقل از ربيّع « 1 » : ما همراه با پيامبر خدا به پيكار مىرفتيم و به مردم ، آب مىرسانديم ، آنان را خدمت مىكرديم و مجروحان و كشتگان را به مدينه باز مىگردانديم .
هامش
( 1 ) مقصود ، رُبَيِّع ، دختر معوّذ بن عفراء است .