185 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اگر مؤمن از حال خويش در ناتندرستى آگاه بود ، هرگز دوست نداشت كه از اين ناتندرستى جدا شود .
186 . امام باقر عليه السلام : آنگاه كه خداوند عز و جل اراده كرده باشد بندهاى را كه گناهى دارد ، گرامى بدارد ، وى را به بيمارى گرفتار مىسازد .
ر . ك : ج 1 ، ص 217 ح 304 .
3 / 4 پاداش
187 . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از مؤمن و اين كه از بيمارى بىتابى كند ، در شگفتم . اگر او مىدانست كه در بيمارى چه پاداشى دارد ، دوست داشت پيوسته بيمار باشد تا آن هنگام كه به لقاى پروردگار خويش پيوندد .
188 . امام حسين عليه السلام : امير مؤمنان على بن ابى طالب عليه السلام ، سلمان فارسى را عيادت كرد و فرمود : « اى ابو عبد اللّه ! از بيمارى خويش ، در چه حالى ؟ » .
گفت : اى امير مؤمنان ! فراوان ، خدا را سپاس مىگويم و از دلْآزردگى بسيار به تو شكايت مىآورم .
فرمود : « اى ابو عبد اللّه ! دلآزرده مباش ؛ چه ، هيچ كس از شيعيان ما نيست كه به او دردى رسد ، مگر به واسطه گناهى كه پيشتر از او سر زده و آن بيمارى ، مايه پاك شدن اوست » .
پس سلمان گفت : اگر چنان باشد كه تو مىگويى كه چنان نيز هست ، پس در اين كار براى ما پاداشى جز پاك شدن از گناهان نيست .
على عليه السلام فرمود : « اى سلمان ! به واسطه شكيبايى بر بيمارى ، ناليدن به درگاه خداوند عزّ اسمه و دعا كردن در پيشگاه او ، برايتان پاداش نيز هست و به همين كارهاست كه براى شما حسنه نوشته مىشود و مرتبتهايتان فراتر برده مىشود ؛ امّا درد ، فقط موجب پاك شدن گناه ، و يك كفّاره است » .
سلمان پس از شنيدن اين سخن ، پيشانى على عليه السلام را بوسيد و گريست و گفت : اى امير مؤمنان ! اگر تو نبودى ، چه كسى براى ما اين چيزها را از هم باز مىشناسانْد ؟ !