اينقدر ساده بود .
مرحوم الهى در روز آخر عمرش تدريس فرمود ، و درسش تا آخرين روز زندگيش ترك نشده بود و در آن روز سرحال بود و هيچ آثار بيمارى نداشت و چون شب فرا رسيد كه خيلى به شب و سحر انس و علاقه داشت داعى حق را لبيك گفت . يعنى در شب سهشنبه دوازدهم ربيع الآخر 1393 هزار و سيصد و نود و سه هجرى قمرى مطابق 25 / 2 / 1352 هجرى شمسى مخاطب به خطاب
يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ارْجِعِي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً فَادْخُلِي فِي عِبادِي وَ ادْخُلِي جَنَّتِي
شده است و در فرداى آن شب از تهران به قم جنازهاش حمل و در وادى السلام به خاك سپرده شد .
وَ اللَّهُ يَدْعُوا إِلى دارِ السَّلامِ .
لَهُمْ دارُ السَّلامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ هُوَ وَلِيُّهُمْ بِما كانُوا يَعْمَلُونَ
. إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ
. اين چند جمله كه از خامهء نارساى اين خام به تحرير افتاد در حقيقت نامهء سركار اين بنده را به حرف آورد .
روى تو ديدم سخنم روى داد * ز آينه طوطى به سخن درفتاد
جمعه 13 ج 1 سنه 1393 ه ق - 25 / 3 / 1352
قم حسن حسنزاده آملى
امّا نامهء دوّم :
باسم الله خير الأسماء
يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ الَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ
( مجادله 12 )
وَ مَنْ يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْراً كَثِيراً
( بقره 270 )
ز دام طبيعت پريدن خوش است * گل از باغ لاهوت چيدن خوش است
بكاخ تجرّد نشستن نكوست * در آنجا رخ يار ديدن خوش است
مى عشق نوشيدن از دست يار * از آن باده جان پروريدن خوش است