[ 56 ] وَ اذْكُرْ فِي الْكِتابِ إِدْرِيسَ إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا و در اين كتاب ادريس را ياد كن او راست گفتارى پيامبر بود . » / 68 اما ادريس ، قرآن يكى از صفات او را كه هر كسى بايد به فراوانى از آن برخوردار باشد ذكر مىكند و آن صفت صدق است . صديق صيغهء مبالغه است از صدق . صديق كسى است كه در موقعيتهاى سخت قدم از طريق راستى بيرون نمىنهد و صدق رنگ زندگى اوست . مىتوان به اين نكته نيز توجه نمود كه غالبا همراه با نام و ياد پيامبران آنان را به صفت صدق متصف مىكند ، از قبيل ( كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا ) يا ( إِنَّهُ كانَ صِدِّيقاً نَبِيًّا ) زيرا از لوازم نبوت يا برترين صفات پيامبران صدق است و بس . ديگر اين كه : يكى از دواعى نبوت ، رسالت است . هنگامى كه كسى از روى فطرت رسالت الهى را بر عهده گيرد ، خداوند او را مقام نبوت دهد . ابراهيم از همان خردى با پدر بحث و گفتگو مىكرد و درباره نفى عبادت بتان با پدر محاجه