تفسير هدايت (فارسى) — صفحه 210

نمىشوند ، و همواره چشم به مال ديگران دارند و از نعمت شكر و رضا و طمأنينه بىبهره‌اند و از پيامبران خدا هم پيوسته معجزات و آيات تازه مىخواهند و به آن مقدار آيات بينات كه بر آنان نازل گرديد خشنود و خرسند نمىباشند . [ 133 ] وَ قالُوا لَوْ لا يَأْتِينا بِآيَةٍ مِنْ رَبِّهِ و گفتند چرا معجزه‌اى از پروردگارش براى ما نمىآورد . » آرى نشان تازه‌ترى براى تصديق رسالت پيامبر مىطلبند خداى تعالى هم آنان را چنين جواب مىدهد : أَ وَ لَمْ تَأْتِهِمْ بَيِّنَةُ ما فِي الصُّحُفِ الْأُولى آيا دليلهاى روشنى كه در صحيفه‌هاى پيشين آمده ، به آنها نرسيده است . » خداى تعالى پيامبر و رسالت خود را در آيات واضحات احاطه كرده است از آن جمله آياتى است كه در كتب پيشين آمده ( مثل تورات و انجيل ) كه از ظهور حضرت محمد بن عبد اللَّه ( ص ) خبر داده و از صفات و حالات آن حضرت ياد كرده به گونه‌اى كه ترديدى براى كس باقى نمىماند ، جز آنهايى كه چشم دلشان كور شده . اينان هستند كه پيوسته آيات و معجزات تازه مىطلبند تا ايمان بياورند . [ 134 ] عيب كارشان اين است كه به آنچه واقعيت دارد قانع نيستند و به حكم خدا رضايت ندهند . چون خداوند رسولى براى هشدار آنان فرستد و آيات و معجزات با آنان همراه كند ، اعراض مىكنند و مىگويند معجزاتى مىخواهيم كه چشم ما آنها را تواند ديد و دست ما آنها را لمس تواند كرد . و چون مورد خشم خدا واقع شوند و نشانه‌هاى عذاب آشكار گردد گويند اگر خدا براى ما رسولان مىفرستاد و آنان ما را هشدار مىدادند ، ما ايمان مىآورديم . وَ لَوْ أَنَّا أَهْلَكْناهُمْ بِعَذابٍ مِنْ قَبْلِهِ لَقالُوا رَبَّنا لَوْ لا أَرْسَلْتَ إِلَيْنا رَسُولًا فَنَتَّبِعَ آياتِكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَذِلَّ وَ نَخْزى اگر پيش از آمدن پيامبرى عذابشان مىكرديم ، مىگفتند : اى پروردگار ما ! چرا رسول بر ما نفرستادى تا پيش از آن كه به خوارى و رسوايى افتيم از آيات تو پيروى كنيم . » با چنين موضعى كه اختيار كرده‌اند ، هرگز آنان را فرصت ايمان به خدا و