فَرَجَعْناكَ إِلى أُمِّكَ كَيْ تَقَرَّ عَيْنُها وَ لا تَحْزَنَ ما تو را نزد مادرت باز گردانيديم تا چشمانش روشن گردد . و غم نخورد . » روشنى چشم مادر به وجود فرزند . قرآن در اين عبارات تأكيد مىكند به محبت مادر زيرا كودك در آن سالها چيزى نمىفهمد تنها مادر است كه مىداند تا چه حد فرزندش را دوست دارد . و مىداند كه طفل روشنى چشم و شادى دل اوست و اگر او را از دست بدهد غمگين مىشود .

بار ديگر موسى از يك خطر معنوى رها مىشود و مىگويد : وَ قَتَلْتَ نَفْساً فَنَجَّيْناكَ مِنَ الْغَمِّ وَ فَتَنَّاكَ فُتُوناً و تو يكى را بكشتى و ما از غم آزادت كرديم و بارها تو را بيازموديم . » خداى تعالى يك بار ديگر او را از مرگ رهايى داد . ولى اين فقط رهايى از مرگ نبود ، بلكه رهايى از غم هم بود ، زيرا وقتى موسى در منازعت قبطى را كشت اندوهگين شد . دلى كه غمزده باشد هرگز مستعد دريافت رسالت نيست . خدا او را از اين غم رهانيد . و چه بسا خداوند ما را از غم نجات داده است . فَلَبِثْتَ سِنِينَ فِي أَهْلِ مَدْيَنَ ثُمَّ جِئْتَ عَلى قَدَرٍ يا مُوسى و سالى چند ميان مردم مدين زيستى و اكنون اى موسى در آن هنگام كه مقدر كرده بوديم آمده‌اى . »