آنكه خود كتاب است و كتاب آر .
الهى خدا خدا گفتن مجازى ما كه اينهمه بركت دارد اگر بحقيقت گوييم چون خواهد بود .
الهى واى بر حسن كه اگر به پايهاى بىباك شود تا بذات پاك و نامهاى گرامى و نامهء سترگ و فرستادگان بزرگ و دوستان ستودهات سوگند ياد كند .
الهى دهن حسن به عطر ذكر تو معطّر است حيف است كه بوى بد گيرد .
الهى شمس اگرچه سلطان كواكب و نيّر اعظم و شمسيه عقد فلك و كوكب قلب و تسخير و ذهب و ملك و سراج وهّاج جهانافروز است ، ولى حسن نجم با قمر است كه سائر الليل و شمع بزم خلوت نشينان و مصباح شبزندهداران است كه عاشق سوخته را چراغى نيمافروخته بايد تا رازش آشكار نگردد و رسواى هر ديار نشود ، ماه است كه چون سالك دلآگاه در تحوّل و اطوار است : گاه
الهى نامه (فارسى) — صفحه 50
پدیدآورندگان: حسن حسن زاده آملى
ص۵۰