عرفات به خطاهايت اعتراف كن و پيمانى را كه نزد خداوند بر يگانگى او بستهاى ، تجديد كن در مزدلفه ( مشعر الحرام ) و به سوى او تقرب جوى و تقواى او را پيشه كن ؛ و هم چنان كه بر كوه ( جبل الرحمه ) بالا مىروى با روح خود به سوى ملأ اعلى بالا رو ؛ و گلوى هوا و طمع را هنگام قربانى نمودن ، بِبُر و شهوتها و پستىها و خسّتها و كارهاى ناپسند را هنگام رمى جمرات ، پرتاب كن ؛ و عيبهاى آشكار و نهان را با حلق موى ، از بيخ به ركن ؛ و با داخل شدن در حرم ، در امان خداوند متعال و حمايت و پوشش و حفظ و سرپرستى او ، داخل شو و خانهء ( كعبه ) را در حالى كه به بزرگداشت و تعظيم صاحب آن ( خانه ) و شناخت و عظمت و سلطنت او مشغولى ، طواف كن و حَجَر را از روى رضايت به قسمت او و با خضوع براى عظمتش ، ببوس ؛ و از غير او با طوافِ وداع ، خدا حافظى ؛ كن و روح و درون خود را براى ديدار خداوند در روز ملاقات ، با ايستادنت بر [ كوه ] صفا ، پاكسازى كن ؛ و در نزد مَروه براى خداوند با مُروّت باش با فانى نمودن صفاتت ( در خداوند ) ؛ و بر شرط حج خود و وفاى به عهدى كه بر آن با پروردگارت پيمان بستهاى ، و او را اجابت نمودهاى تا روز قيامت استوار باش .
و بدان كه خداوند متعال ، حج را واجب نساخت و آن را در ميان همهء عبادات با فرمودهاش
« وَ لِلَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا »
به خودش مخصوص نساخت ، و سنّتى را در ميان مناسك بر پيامبرش تشريع ننمود ، مگر براى آمادگى و اشاره به مرگ و قبر و بعث و قيامت .
اخلاص در حج امام صادق عليه السلام : حج بر دو گونه است : حج براى خدا و حج براى مردم ؛