فسخ عقد به خاطر تخلّف شرط ضمن عقد
4893 . در مادّهى 1128 قانون مدنى آمده : « هرگاه صفت خاصّى در يكى از زوجين شرط شود و بعد از عقد معلوم گردد كه طرف ، فاقد صفت مقصوده بوده ، براى طرف مقابل حقّ فسخ ايجاد مىشود . حال اگر صفت ايمان و تقوى شرط گردد [ انجام فرايض دينى از قبيل به جا آوردن نماز و . . . ] و بعد از عقد معلوم گردد كه زوجه نه تنها نسبت به واجبات دينى بىتوجّه است ؛ بلكه حتّى نسبت به انجام محرّمات نيز ابايى ندارد ، در اينجا آيا حقّ فسخ براى طرف ديگر ايجاد مىشود يا خير ؟
ج . هرگاه صفتى در ضمن عقد شرط شود و يا عقد مبنى بر آن منعقد شود ، در صورت تخلّف ، حقّ فسخ ثابت است و چون اين امر قضيّهى شخصيّه است كه امورى نظير سبق و لحوق بر عقد نياز به بررسى دارد ، بايد حاكم شرع طبق موازين شرع حكم نمايد .
عدم آگاهى شوهر از عيب دختر
4894 . دخترى كه هنگام عقد نقص و عيبى دارد - غير عيوبى كه موجب فسخ مىشود - و زوج نمىدانسته و ضمن عقد ، سلامت از آن عيب ذكر نشده ، هر چند عقد مبنى بر سلامت از اين عيوب است - كه شرط لبّى است - ، آيا زوج حقّ خيار فسخ دارد ؟
ج . در خيار فسخ تأمل است و اگر پس از فهميدن زوج به آن راضى شد ، ديگر حقّ ردّ ندارد .