[ 82 ] وَ أَمَّا الْجِدارُ فَكانَ لِغُلامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَ كانَ تَحْتَهُ كَنْزٌ لَهُما وَ كانَ أَبُوهُما صالِحاً فَأَرادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغا أَشُدَّهُما وَ يَسْتَخْرِجا كَنزَهُما رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ - و اما ديوار از آن دو پسر يتيم در شهر بود كه گنجى براى آنان در زير آن قرار داشت ، و پدر آن دو مردى صالح بود ، پس پروردگارت چنان مىخواست كه آن دو يتيم به سن رشد برسند و گنج خويش را كه رحمتى از پروردگارشان بود بيرون آورند . » پس اگر ديوار خراب مىشد و اهل شهر مىآمدند و مىخواستند بر جاى آن چيزى بسازند ، به آن گنج دسترس پيدا مىكردند / 467 كه عبارت از مقدارى درهم و دينار بود يا ، بنا بر احاديث ، كتابهايى مخصوص آن دو يتيم كه پدرشان در آنها چيزهايى براى فرزندان خود نوشته و آن را در زير ديوار پنهان كرده بود ، پس ارادهء خدا بر آن قرار گرفت كه يتيمان به سن رشد برسند و گنج خود را بيرون آورند و از آن بهره‌مند شوند . و قمى از امام صادق ( عليه السلام ) روايت كرده است كه : « آن گنج لوحى زرين و بر آن نوشته بود : بسم اللَّه لا إله الا اللَّه محمد رسول اللَّه ، در شگفتم از آن